شركت مىجسته وموضوعاتى راجع به معاد جسماني بيان مىكرده است . بعد از فوت قائم مقام در سال 1238 ق ، جلسهء مذكور تعطيل گرديد وملا مهدى مطالب فوق را در اين رساله جمع آورى نمود ودر شب سه‌شنبه ماه ذي حجه 1251 در تهران به پايان رساند . « 1 » تملكى از اين ملا مهدى خلخالى در پشت كتاب الروضة البهية ( نسخهء شمارهء 4276 كتاب‌خانهء آية اللَّه مرعشى ) موجود است كه در سال 1233 تحرير نموده ودر همان جا اجازه‌اى از شيخ زين العابدين مازندرانى به وى واجازه‌اى به فرزند أو عبد الرحيم موجود است كه تاريخ اجازهء دوم سال 1286 ق است . از يادداشت فضل اللَّه صالحي - كه در سال 1293 ق ، در ظَهر همان نسخه ، بدين عبارت : « از عموى مكرم ميرزا عبد الرحيم در طهران مدرسهء معين الممالك به امانت گرفت شد » نوشته - بر مىآيد كه عبد الرحيم مذكور تا سال 1293 در قيد حيات بوده است : « 2 » 4 . آقا حسين بن محمد سعيد بن ملا صالح خلخالى خوجينى مردى عالم وفاضل بود ودر سال 1230 از دنيا رفته وبرادرش ملا مهدى در رثاى وى قطعه‌اى سروده ومادة تاريخ فوت وى را چنين بيان نموده است : ناگه ندا ز هاتف غيبيش در رسيد * كي بينوا « بگو بحسين شمس مشرقين » « 3 »

--> ( 1 ) . خلخال ومشاهير ، سيد محمد مسعود نقيب ، ص 604 . ( 2 ) . فهرست نسخه‌هاى خطى كتاب خانهء آية اللّه مرعشى ، ج 11 ، ص 277 . ( 3 ) . خلخال ومشاهير ، سيد محمد مسعود نقيب ، ص 605 .